Home Polska Prawnicy nie mają wątpliwości: „Pracodawca NIE MOŻE zmusić Cię do szczepienia!”

Prawnicy nie mają wątpliwości: „Pracodawca NIE MOŻE zmusić Cię do szczepienia!”

Fot. pixabay.com (Pixabay License)

Akcja Narodowego Wyszczepiania ruszyła. Pojawiły się pierwsze głosy, iż pracodawcy powinni oczekiwać czy wręcz wymagać, aby ich pracownicy się zaszczepili – więcej, powinni na własny koszt umożliwić im przyjęcie szczepionki w specjalnych punktach. Kancelaria Lega Artis opublikowała na swojej stronie wpis, który wykazuje ponad wszelką wątpliwość brak podstawy prawnej do zmuszania pracowników, aby poddali się takowym zabiegom.

„Od kliku dni przesyłacie Państwo do nas zapytanie czy pracodawca może zmusić nas do zaszczepienia się na COVID-19. W związku z tak licznymi pytaniami postanowiliśmy przedstawić Państwu nasze stawisko w tym zakresie poparte przepisami prawa, jakie obowiązuje na terenie RP” – czytamy na stronie Lega Artis. Dalej następuje argumentacja Konstytucją i Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka:

„Naszym zdaniem, jeśli posiadacie Państwo taką sytuację gdzie pracodawca zmusza Was lub będzie to czynił za kilka dni z uwagi na to, że ta pseudo szczepionko dopuszczona warunkowo do użytkowania jest już w Polsce jest niezgodne z prawem. W tym miejscu należy powołać się na Konstytucję, a konkretnie artykułu 32. Zgodnie z nim „wszyscy są wobec prawa równi”, a także „nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny” oraz Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka – jej art., 8 który posiada brzmienie:

[Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego]

Każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji.

Niedopuszczalna jest ingerencja kogokolwiek w korzystaniu z tego prawa przez nas, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób.

Zatem jak wynika z powyższego pracodawca nie ma prawa wg. naszej oceny jest działania gdyż jest ono niezgodnie z prawem, jakie obowiązuje na terenie RP i jego działania stanowią uzasadnioną podstawę do tego, aby stwierdzić, iż działanie to stanowi uzasadniona podstawę do złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez jego osobę z art. 119 k.k., 191 k.k., 207 § 1 k.k., 218 k.k. a w niektórych przypadkach jeszcze 231 k.k.

Podkreślić należy w tym miejscu, iż gdyby na tej podstawie próbowano wprowadzić w Państwa firmach na polecenie (NIE)rządu Kaczyńskiego i spółki obowiązek szczepienia na COVID – 19 byłby on sprzeczny z prawami pacjenta w szczególności zapisanymi art. 16 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta Dz.U. 2009 Nr 52, poz. 417 tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 849 którego brzmienia jest następujące:

[Prawo pacjenta do wyrażenia zgody na świadczenia]

Pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacji w zakresie określonym w art. 9 tj.: Informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu, w zakresie udzielanych przez tę osobę świadczeń zdrowotnych oraz zgodnie z posiadanymi przez nią uprawnieniami.

Nie można w tym miejscu jeszcze nie powołać się na to, iż przymus do szczepienia, jaki mogą wprowadzać pracodawcy byłoby również sprzeczny z ustawą o zawodzie lekarza oraz Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka – jej art., 8 który posiada brzmienie:

[Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego]

1. Każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji.

2. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób.

oraz treścią art. 32 § 1 [Obowiązek uzyskania zgody pacjenta na badanie lub inne świadczenia zdrowotne] ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, który jednoznacznie wskazuje, iż lekarz może prowadzić badanie (…) po wyrażeniu zgody przez pacjenta.

W tym miejscu nie sposób przytoczyć i powołać się również na treść art. 39 Konstytucji RP [Zasada wolności od eksperymentów] Nikt nie może być poddany eksperymentom naukowym, w tym medycznym, bez dobrowolnie wyrażonej zgody.

Przypomnieć w tym miejscu należy o tym, że pracodawca, co wynika z art. 221 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – dalej k.p. nie może żądać od pracownika podania informacji o stanie jego zdrowia, chyba, że informacje te są niezbędne w celu skorzystania przez pracownika ze szczególnych uprawnień prawa pracy (por. wyrok SN z dnia 5 sierpnia 2008 r., I PK 37/08). Szczególny wyjątek od obowiązku zachowania tajemnicy o stanie zdrowia pracownika wskazuje przepis art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa – dalej u.ś.c.m., gdzie sankcjonuje się umieszczenie na zaświadczeniu lekarskim informacji o rodzaju określonych chorób lub przyczyn niezdolności do pracy. Ustawodawca reguluje w ten sposób zasady umieszczania na zaświadczeniu tzw. kodów literowych, od A do E.

Jak widać z przepisów wynika, iż nikt nie może przymusem zmusić nas do poddania się szczepieniu wg. nas na dodatek eksperymentalną szczepioną, jaka powstałą w ekspresowym terminie i nadal jest w fazie testów i oceny ryzyka gdyż nie są znane jej skutki uboczne.

Biorąc powyższe pod uwagę należy, zatem przyjąć, że w trakcie rozmowy określone pytania zadane przez osobę prowadzącą nie mogą w żaden sposób naruszać sfery, która jest sferą osobistą. Tym samym nie można zadawać pytań o przyczynę zwolnienia lekarskiego. Prawo do tajemnicy w tym zakresie nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Zwalnia z tego obowiązku zgoda samego pracownika. Brak jednak akceptacji na podejmowanie rozmowy w tym obszarze nie może mieć negatywnego wpływu na zatrudnienie pracownika.

Dodajmy, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 grudnia 2002 r., I PK 44/02, OSNP 2004 nr 12, poz. 209; wskazał, iż “aktualnym orzeczeniem lekarskim w rozumieniu art. 229 § 4 k.p. jest orzeczenie stwierdzające stan zdrowia pracownika w dacie, w której ma być dopuszczony do pracy. Zachowuje ono aktualność w okresie w nim wymienionym, jednak staje się nieaktualne w przypadku wystąpienia w tym okresie zdarzeń, które mogą wskazywać na zmianę stanu zdrowia pracownika.”

Już na samym końcu niewątpliwie należy się również w tym miejscu przywołać do obrony przed tym bezprawiem:

Art. 32. Zasada równości obywatela wobec prawa

1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Na tej podstawie uznać należy, zmuszanie pracowników przez pracodawców do szczepienia pod rygorem wyciągania daleko idących kar za nie wykonanie polecenia służbowego w zakresie zastosowania przymusu szczepienia wraz z zapowiadanymi już niejednokrotnie zwolnieniami z pracy będzie łamaniem prawa, jakiego nie wolno Państwu lekceważyć.

Zatem w przypadku pokamienienia się tego problemu nie należy tego bagatelizować i czekać na to, co się stanie, bo może to ucichnie a zawsze reagować na takie zachowanie zajmując pisemne stanowisko i przedkładając je pracodawcy taka, aby nie dochodziło do tego, iż pracodawca będzie posiadał podstawę do obrony, jaka wynika z tzw. zasady cichego milczenia, jaka będzie zapewne próbował wykorzystać w przypadku, gdy będziecie Państwo zmuszeni do dochodzenia swoich praw przed Sądem.

Przypominamy, o naszej akcji bezpłatnych porad prawnych z zakresu problemów z COVID.

Jeśli potrzebujesz pomocy napisz do nas na adres @: kontakt@legaartis.pl lub zadzwoń: 22 266 86 18 lub 579-636-527

Informujemy, iż porada prawna i materiały pomocnicze zawierające interpretację prawną w zakresie rozporządzeń wysyłamy każdemu klientowi bezpłatnie. Na Państwa zlecenie, które nie wchodzi w zakres porady pro bono możemy podjąć się przygotowania indywidualnych pism takich jak: odwołania od decyzji, sprzeciwów od wyroków nakazowych, wniosków o uchylenie mandatu, zawiadomień do organów ścigania, pism do pracodawcy w związku z bezprawnym przymuszaniem do zasłaniania ust i nosa w zakładach pracy”.

Źródło: Lega Artis